Wells. -Nic nie może się równać z prostą przyjemnością jazdy na rowerze. - John F. Kennedy. -Rower jest najszlachetniejszym wynalazkiem człowieka. William Saroyan. -Ludzie są jak rowery. Mogą utrzymać równowagę tylko tak długo, jak długo pozostają w ruchu. - Albert Einstein. -Najbardziej podoba mi się jazda na rowerze. Jeśli nie umiesz jeździć - pożycz rower od kogoś. Potem poprzeglądaj strony z ogłoszeniami w wybranych widełkach cenowych i umów się na jazdy próbne - jak wsiądziesz na kilka rowerów to bez problemu ocenisz, na którym jeździło się najwygodniej. Ja trafiłam na naprawdę zadbany i solidny rower, którego cena była nawet zaniżona. Jednocześnie dostrzegają, jak krok po kroku i dzięki naszej pomocy usamodzielniają się i osiągają swój cel. Rozwijają poczucie własnej wartości. nauczyć się jeździć na rowerze, wzmacnia ich poczucie własnej wartości i daje im większe bezpieczeństwo i pewność siebie same w sobie. Ponadto rozwijają poczucie doskonalenia się W 2010, w którym zacząłem jeździć na rowerze, nie było wielu możliwości uprawiania sportu w mojej okolicy. Wszędobylskie orliki mnie nie rajcowały, bo nie czułem vibe'u do piłki nożnej. Jazdę na rowerze trzeba rozpocząć w wieku przedszkolnym. Mówi się, że 3-latki mogą już jeździć na rowerkach. Jednak opanowanie tej sztuki nie jest takie proste jak się to często wydaje. Zastanówmy się jakie umiejętności dziecko musi opanować jeżdżąc na rowerze: Mogłam się nauczyć jeździć na rowerze? To mogę się nauczyć wszystkiego, czego zechcę. Kluczem do sukcesu, czyli nauczenia się jest CHCIEĆ! A ja chciałam bardzo! Choć po drodze niewiele brakło, żebym się poddała. Ale dzisiaj mam co chciałam, a nawet więcej. Kocham jeździć na rowerze i mam nadzieję już za chwilę śmigać Po wyćwiczeniu oddechu popracują nad unoszeniem się na wodzie. Wybierz odpowiednią głębokość wody tak by cię nie przykrywała, kiedy stoisz, ale sięgała pod brodę. Następnie zanurz się pod wodę i złap się na kolana podciągnięte do klatki piersiowej. Powtarzaj to ćwiczenie wydłużając czas podobnie jak w przypadku oddychania. Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze? Warto zacząć od roweru biegowego, który jest sprzętam łatwym w obsłudze i dzieci uczą się na nim utrzymywać równowagę. Im dłużej na nim jeżdżą tym częściej podnoszą nogi do góry i balansują całym ciałem. Istnieje opinia, że jazdy na rowerze trzeba uczyć się od wczesnego dzieciństwa. To jest z gruntu błędne. Ten dwukołowy pojazd można opanować niemal w każdym wieku. Ten artykuł jest poświęcony temu, jak nauczyć się jeździć na rowerze jako osoba dorosła. Jeśli twoje dziecko potrafi już jeździć na rowerze, to pokaż mu, jak zachowywać się w ruchu ulicznym. Efektywnie i miło będziecie mogli to ćwiczyć w miasteczkach rowerowych. Znajdują się tam sztucznie wytyczone pasy ruchu, skrzyżowania i oznakowania, dzięki którym dziecko uczy się zachowania na drodze z dala od realnych iQ9b. Nie wiem czy to kwestia ładnej pogody czy tego że sam ostatnio przerabiałem podobny scenariusz, ale dość często ostatnio zauważam sytuacje w której rodzic biega za swoją pociechą próbując nauczyć ją jazdy na dwóch kółkach. Emocje które zazwyczaj temu towarzyszą są różne – od chwil radości i uśmiechu po irytację na gniewie kończąc. W poniższym tekście zebrałem swoje przemyślenia na ten temat, z myślą że być może pomogą one komuś możliwie najspokojniej przejść przez ten proces. Kilka słów o… Żeby była jasność – nie jestem ekspertem w dziedzinie wychowywania dzieci, jak również nie mam zbyt wielkiego doświadczenia jeśli chodzi o udzielanie najmłodszym lekcji jazdy na rowerze. Wiem natomiast, że żaden człowiek, a już na pewno nie ten najmłodszy, nie chciałby być ośmieszany, wytykany czy stać się obiektem agresji słownej. Czasami zdarza się, że rodzicom puszczają nerwy, bo mały kolarz potrzebuje nieco więcej czasu aby oswoić się z tą niełatwą sztuką. Jest to ten moment w którym jako dorośli powinniśmy stać się oazą spokoju i cierpliwości – jakkolwiek trudne by to nie było. Jazda na rowerze powinna kojarzyć się z czymś przyjemnym, czymś co pozostanie z dzieckiem do końca życia. Jeśli swoim niewłaściwym podejściem zepsujemy to już na samym początku, trauma jaka może zrodzić się w maluchu będzie rzutować na jego dalszą „rowerową karierę”. Z tego powodu ucząc swoje dzieci pokonywać pierwsze metry samodzielnie, zapewnijmy im maksymalne poczucie bezpieczeństwa, wsparcie i uśmiech, a efekty przyjdą szybciej niż się spodziewamy 🙂 Wstęp do nauki jazdy na dwóch kółkach Każde dziecko jest inne – każde ma inny temperament, inne zainteresowania oraz predyspozycje. Z tego względu nie możemy wszystkich traktować jedną miarą i posługiwać się sztampowym szkoleniem wychodząc z założenia, że skoro na inne dziecko zadziałała określona metoda nauczania, to ten sam sposób sprawdzi się również w przypadku naszej pociechy. Proces jest o wiele bardziej złożony. Jednak jakkolwiek by nie było, istnieją pewne elementy stałe, które mogą znacznie pomóc wejść w świat kolarstwa. W przygotowaniu do jazdy na dwóch kółkach nieocenione może być doświadczenie jakie dziecko nabędzie podczas korzystania z takich sprzętów jak hulajnoga, rowerek biegowy czy deskorolka. Dlatego warto zainwestować w tego typu sprzęt. Nie musi to być najnowszy model prosto ze sklepu. Tu wystarczy przejrzeć lokalne serwisy aukcyjne aby za niewielkie pieniądze „od ręki” nabyć interesujący nas produkt. Sam fakt posiadania i oswojenia się ze sprzętem da już młodemu człowiekowi pierwsze rozeznanie co do zasady działania pojazdu. Mały sportowiec zacznie zdobywać umiejętność balansowania ciałem, koordynacji czy utrzymania równowagi. Będzie wiedział, że jak już wprawi pojazd w ruch, to musi wykonać szereg czynności aby się bezpiecznie zatrzymać. Zacznie też doświadczać konsekwencji swojego działania – dowie się jak to jest się przewrócić i nabić guza. Najważniejsze jest to, aby mu na to pozwolić – oczywiście w warunkach kontrolowanych. Kiedy już wiemy, że nasze dziecko opanowało zasady działania hulajnogi czy rowerka biegowego, możemy zacząć zastanawiać się nad zakupem właściwego roweru. Sprzęt W chwili gdy zauważymy że maluch radzi sobie z jazdą na hulajnodze czy rowerku biegowym, to znak że czas zacząć rozglądać się za pierwszym rowerem. Tu ważna uwaga – jego wielkość powinna być dostosowana do wieku i wzrostu dziecka. Często zdarza się tak, że rodzice kierując się aspektem ekonomicznym decydują się na zakup zbyt dużego roweru tłumacząc, że dziecko szybko rośnie i rowerek posłuży dłużej. Nic bardziej mylnego. To tak jakby nam kazano uczyć się biegać w za dużych butach, lub zdać egzamin na prawo jazdy z maksymalnie odsuniętym fotelem, kiedy nie dosięgamy stopami do pedałów. Dziecko na swoim rowerze powinno czuć się bezpiecznie i komfortowo – jest to absolutny priorytet. I tu raz jeszcze – nie musi to być zakup prosto ze sklepu – możemy odkupić od kogoś używany rower oszczędzając przy tym sporą sumę pieniędzy, którą powinniśmy przeznaczyć na zakup dobrej jakości kasku. Chyba nie muszę nikogo przekonywać co do zasadności wyposażenia malucha w ten element ochrony. Ważne jest natomiast, żeby kask posiadał wszelkie niezbędne atesty. Nie dajmy się skusić na zakup taniej styropianowej skorupy, którą można nabyć w sieci za kilkanaście złotych. Niech to będzie kask „z prawdziwego zdarzenia”, który faktycznie ochroni głowę dziecka, a nie „kaskopodobny” produkt który będzie go imitował. Z doświadczenia wiem, że kask wyposażony w daszek o wiele lepiej spełnia swoją rolę, gdyż nie tylko osłania oczy przed słońcem, ale podczas upadku skutecznie chroni nos malucha przed bliskim spotkaniem z podłożem. Sprawdzone – działa 🙂 Kolejnymi akcesoriami które ułatwią nam nauczenie dziecka jazdy na rowerze to boczne kółka, oraz pchacz (kijek). Dzięki tym dwóm elementom będziemy mieli pod kontrolą młodego cyklistę. To w zasadzie tyle jeśli chodzi o nasze zaplecze sprzętowe. Czas sprawdzić czy dziecko jest gotowe na kolejny krok… Podejście dziecka Przed podjęciem próby nauczenia malucha jazdy na rowerze, powinniśmy się upewnić że sam zainteresowany ma na to ochotę. Przyglądajmy się się reakcjom dziecka na rower. Fakt że będzie próbowało ujarzmić maszynę, da nam rozeznanie odnośnie jego samodzielności. Podczas takiej „zabawy” maluch nauczy się nowych „sztuczek” – będzie wiedział jak ruszyć, jak się zatrzymać i co zrobić żeby rower pojechał w zadanym kierunku. To wszystko zaprocentuje później podczas nauki jazdy na dwóch kołach. Jeśli natomiast widzimy że mały cyklista nie jest zainteresowany rowerem, nie powinniśmy wówczas nalegać. Dziecko musi chcieć jeździć, a nasze przymuszanie może odnieść odwrotny od oczekiwanego skutek. To co możemy zrobić, to spróbować zachęcić je do zabawy z rowerem. Najprościej jest dokupić dodatkowe akcesoria którym nie oprze się żaden osesek 🙂 Świecąco – brzęczące gadżety w postaci lampek, dzwonków, liczników, frędzelków czy koszyczków zawsze zdają egzamin. Odrębną sprawą jest fakt, że dziecko musi mieć motywację aby zacząć jeździć na dwóch kółkach. Bo to, że my sobie wymyślimy i pewnego dnia stwierdzimy że „nadszedł ten czas”, wcale nie musi oznaczać że młody cyklista ma takie samo zdanie. Inicjatywa musi być po stronie malucha. Nie możemy go do tego zmuszać, a jedynie delikatnie zachęcać do podjęcia próby. Podejście dorosłych Kiedy już dziecko opanuje jazdę na rowerze z bocznymi kółkami i zacznie wykazywać chęć ich odkręcenia, niech to będzie jego decyzja. Istotne jest również, aby była podjęta była samodzielnie. Wywieranie presji nie pomoże. Możemy jedynie zachęcać brzdąca (pozytywnie) a inicjatywa musi być po stronie dziecka. Zakładając że „maluch chce” i jest gotowy, musimy „kuć żelazo póki gorące”. Dobrze jest również uprzedzić dziecko o tym co będzie się działo z rowerem po odkręceniu kółek. O tym że będzie się chwiał na boki, że będzie skręcał nieco inaczej niż dotychczas i o tym że może się przewrócić. Jednocześnie musimy dać zapewnienie, że trzymając za rowerek (pchacz/kijek) cały czas będziemy przy nim nie opuszczając na krok. Dziecko musi mieć przekonanie że jest bezpieczne. Odkręcenie kółek w rowerze będzie się wiązało z wyjściem ze strefy komfortu, do której dziecko było przyzwyczajone. My natomiast musimy być przygotowani na wysiłek fizyczny. Samo bieganie/truchtanie za rowerem może być nieco męczące, a wspomaganie dziecka w utrzymaniu równowagi będzie wymagało użycia siły. Cała sytuacja zmęczy nas również psychicznie. Po pierwsze pogódźmy się z faktem że dziecko się przewróci, bo przewróci się na pewno. Stresowanie się z tego powodu nie ma większego sensu. Upadki są naturalną częścią nauki jazdy na rowerze. To co możemy zrobić natomiast, to próbować je w jakimś stopniu kontrolować (jakkolwiek absurdalnie by to nie brzmiało). Po drugie, przygotujmy się, że proces nauki jazdy potrwa dłużej niż sobie tego życzymy. U jednego dziecka będzie to dosłownie 5 minut, u innego 2 tygodnie. Nie ma w tym nic nienormalnego. Tak jak wspomniałem na początku – każde dziecko jest inne. Najważniejsze, aby podczas nauki z naszej strony płynęły wyłącznie pozytywne komunikaty (pomijając ostrzeżenia, bo te są równie ważne). Chwalmy dziecko za każdy przejechany metr, za pokonany zakręt czy utrzymanie się w siodełku. Zapewniajmy o tym że jesteśmy tuż obok i pilnujemy aby nie stała mu się krzywda. Jednym słowem róbmy tak, jakbyśmy sami chcieli być traktowani. Niedopuszczalne jest natomiast ośmieszanie, krzyczenie i zrzucanie winy za niepowodzenie na dziecko. Wiadomo że będziemy zestresowani i niejednokrotnie zmęczeni, a w naszej głowie zrodzi się kilka scenariuszy w których maluch upadając robi sobie krzywdę. Nie ułatwi nam również zadania zachowanie dziecka, które zmęczone kolejnymi próbami opanowania jazdy zdecyduje jednak, że zostawia rower na środku drogi i woli iść pobiegać. Ale jest to nasz problem z którym musimy się uporać. Nie oczekujmy od dziecka, że będzie konsekwentnie realizowało plan, który wymyśliliśmy sobie wychodząc z domu. Jeśli zauważymy spadek zainteresowanie do nauki, to znak że na dzisiaj powinniśmy zakończyć edukację. Nie zmuszajmy dziecka do jazdy. Kolejną ważną sprawą jest kwestia zaufania jaką powinniśmy obdarzyć dziecko. Może się okazać, że od dłuższego czasu niepotrzebnie asekurujemy dziecko, ponieważ doskonale radzi sobie bez nas. Spróbujmy raz na jakiś czas puścić kijek pozwalając maluchowi odjechać na kilka centymetrów – być może maluch pojedzie dalej sam 🙂 Jeśli nie, szybko złapiemy za kijek i wrócimy do punktu wyjścia. Może się oczywiście zdarzyć, że brzdąc się wywróci, bądźmy zatem na to przygotowani mając w kieszeni octenisept i plasterki. Podsumowanie Aby skutecznie nauczyć dziecko jeździć na dwóch kółkach powinniśmy zapewnić mu zaplecze sprzętowe, wsparcie psychiczne i poczucie bezpieczeństwa. Najważniejszy jednak ze jest czas jaki poświęcimy młodemu cykliście na opanowanie tej trudnej sztuki. Jeśli poskładamy to wszystko razem i z pozytywnym nastawieniem podejdziemy do tego skomplikowanego procesu, nie może się nie udać 🙂 Satysfakcja natomiast jaka czeka na nas na końcu tej wyboistej drogi jest ogromna. Duma z jaką będziemy obserwowali pierwsze samodzielnie pokonane metry naszej pociechy jest nie do opisania. 🙂 Nauka jazdy na rowerze nie jest łatwym zadaniem. Jednak zapominanie jest jeszcze trudniejsze. Dla większości ludzi, nawet po kilkudziesięcioletnich przerwach, żeglowanie nadal wydaje się proste. Najważniejsze jest to, jak dokładnie mózg zapamiętuje zadanie. Opanowanie jazdy na rowerze wymaga mnóstwa myślenia na wyższym poziomie. Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego wydaje się, że nie można zapomnieć, jak jeździć na rowerze? Po pierwsze, kora ruchowa mózgu planuje i wykonuje precyzyjną kontrolę drugie, mózg pomaga Ci zrównoważyć i synchronizować uderzenia pedałów. Wreszcie, zwoje podstawy sprawiają, że ruchy te są płynne, a nie szarpane. „Właśnie to kolosalne obciążenie koordynacji mózgu zapewnia, że umiejętność się utrzymuje” – mówi Konczak. Jürgen Konczak jest genialnym neurobiologiem i ekspertem w dziedzinie biomechaniki na University of używamy każdego ruchu mięśniowego i późniejszego połączenia mózgu, gdy jeździmy na rowerze i wykonujemy inne czynności. Na przykład taniec, uprawianie sportu i spacery. Ale nie wszystkie w tym samym czasie. Tak więc nadejdzie czas, aby wskoczyć z powrotem na siodło. Dostroiliśmy i naoliwiliśmy już wszystkie niezbędne części ruchome. Nigdy nie ma złego czasu na ponowne pedałowanie. To naprawdę umiejętność, która trwa całe życie.„Kiedy nastroje są przygnębione, kiedy dzień wydaje się ciemny, kiedy praca staje się monotonna, kiedy nadzieja nie wydaje się warta posiadania, po prostu wsiadaj na rower i ruszaj na przejażdżkę drogą, nie myśląc o niczym innym, jak tylko o przejażdżce, którą jedziesz. ” – Sir Arthur Conan Doyle-Prawda naukowa stojąca za opanowaniem jazdy na rowerzeWierz lub nie, ale prawda naukowa mówi, że nigdy nie zapominasz, jak jeździć na rowerze. Nawet jeśli nie pamiętasz innych rzeczy. Na przykład numerów telefonów, daty urodzin lub miejsca zaparkowania samochodu. Jest bardzo prawdopodobne, że nawet jeśli nie jeździłeś na rowerze od dziesięcioleci, to będziesz pamiętać, jak się to robi. Możesz więc wsiąść na rower i odjechać bez problemu. Dlaczego? Neuropsycholog Boris Suchan z niemieckiego Uniwersytetu Ruhr w Bochum doskonale wyjaśnia to w swoim artykule w Scientific American. Ważną rolę odgrywa sposób, w jaki wspomnienia znajdują się w mózgu. Suchan wyjaśnia, dlaczego nie możemy zapomnieć, jak jeździć na rowerze. Większość z nas uczy się jeździć na rowerze w dzieciństwie. Ale z wiekiem wielu z nas przestaje umieściliśmy te rowery, które kiedyś kochaliśmy, gdzieś w piwnicy. Po latach odkrywamy te relikwie na nowo i wskakujemy na nie. Innymi słowy, to tak, jakbyśmy nigdy nie przestali jeździć na rowerze. Czy to nie jest niewiarygodnie zaskakujące? W końcu nasze wspomnienia zawiodły nas w wielu innych przypadkach. Na przykład, gdy próbujesz zapamiętać nazwę jakiegoś gdy próbujemy zapamiętać osobę, którą kiedyś znaliśmy lub gdzie schowaliśmy nasze klucze. Jak to jest, że możemy jeździć na rowerze, skoro nie ćwiczyliśmy przez lata? Jak się okazuje, mózg przechowuje różne rodzaje wspomnień w różnych regionach. Innymi słowy, pamięć długotrwała dzieli się na dwa typy: deklaratywną i rodzaje pamięciKrótko mówiąc, nasza pamięć długotrwała dzieli się na dwie: pamięć deklaratywną i pamięć proceduralną. Istnieją dwa rodzaje pamięci deklaratywnej. Co najważniejsze, wspomnienia przeżyć odnoszą się do pamięci epizodycznej. Na przykład dzień, w którym zaczęliśmy szkołę i nasz pierwszy pocałunek. Ten rodzaj przypominania jest naszą interpretacją epizodu lub zdarzenia, które miało miejsce. Z drugiej strony wiedza faktograficzna jest częścią pamięci dwa typy deklaratywnej zawartości pamięci mają jedną wspólną cechę. Nie tylko są świadomi wiedzy. Ale potrafią też doskonale przekazywać wspomnienia innym. Umiejętności takie jak gra na instrumencie czy jazda na rowerze zakotwiczamy jednak w osobnym systemie. Teraz znamy ten system jako pamięć jak sama nazwa wskazuje, ten rodzaj pamięci odpowiada za wydajność. Jednym z najsłynniejszych badań pokazujących oddzielne systemy pamięci było badanie epileptyka. Tak naprawdę nazywał się on Henry Gustav Molaison. W latach pięćdziesiątych lekarze usunęli fragmenty jego mózgu, w tym duże części operacji lekarze znaleźli intrygujące rzeczy. Chociaż liczba napadów dramatycznie spadła, Henry nie mógł tworzyć nowych wspomnień. Niestety, jego mózg wymazał również wiele wspomnień z okresu przed operacją. Dlatego, aby dowiedzieć się znacznie więcej o amnezji pacjenta, zespół neuropsychologów stworzył różne testy. Na przykład w jednym poprosili go o narysowanie pięcioramiennej gwiazdy na kartce mógł on zrobić to jedynie w formie odbicia lustrzanego. Innymi słowy, pacjent całkowicie odwrócił obraz. Na szczęście umiejętności koordynacji ręka-oko Henry’ego poprawiły się w ciągu kilku dni po wykonaniu tego zadania. Jednak nigdy nie pamiętał, jak je wykonywał. Oznaczało to, że mógł rozwinąć nową pamięć proceduralną, ale nie wspomnienia proceduralna a wiedza faktograficznaCzy zatem wiedza proceduralna jest zasadniczo bardziej stabilna niż wiedza jawna? Jak się okazuje, ta pierwsza jest znacznie bardziej odporna zarówno na utratę, jak i na traumę. W rzeczywistości, nawet przy urazowym uszkodzeniu mózgu, prawie nigdy nie naruszamy proceduralnego systemu pamięci. Czemu? Wierzcie lub nie, ale za przetwarzanie pamięci niedeklaratywnej odpowiedzialna jest wyłącznie struktura jąder ośrodek mózgu, poniżej kory mózgowej, stosunkowo mocno je chroni. Jest jednak wiele rzeczy niejasnych, poza uszkodzeniem mózgu. Na przykład, dlaczego nie możemy łatwo zapomnieć zawartości pamięci proceduralnej. Łatwiej możemy zapomnieć o deklaratywnych. W regionach, w których mózg zakotwicza wzorce ruchowe, u dorosłych tworzy mniej komórek nerwowych. Dlatego bez tej neurogenezy lub ciągłej przebudowy w tych regionach jest mniej prawdopodobne, że te wspomnienia zostaną wymazane. Jedno wiemy na pewno. Uwewnętrzniamy proste sekwencje ruchów. Nawet w dawnych czasach zazwyczaj przechowujemy je przez całe życie. Lub jak to się mówi, to „tak jak jazda na rowerze”.Mamy nadzieję, że ten wpis na blogu pomoże Ci dokładnie zrozumieć, dlaczego nigdy nie zapominamy o jeździe na rowerze. Co najważniejsze, za tym stoi genialna nauka. Czy jesteś gotowy, aby wskoczyć na rower i zacząć jeździć? Na co czekasz?To może Cię zainteresować ... Na pewno wiele osób czytając tytuł tego artykułu myśli, że to nie możliwe, ale w pewnym sensie w takim wypadku byście byli w błędzie. Tak samo pokonując 100 kilometrów rowerem można się czuć jak po 30 kilometrach jak i pokonując 70 i czuć się jak po ich 15. Problem w większej mierze osób które z góry zakładają że nie przejechały by takiego dystansu leży w psychice i samo ocenie własnych możliwości. Prawda jest taka, że każda osoba nawet nie wyjeżdżająca za miasto i mająca kontakt z rowerem bardzo sporadycznie może przejechać w jeden dzień 100 km bez większego odczucia dystansu tej drogi. Jak jeździć rowerem aby nie czuć zmęczenia Nie ma co pisać o tym że należy mieć nastawienie, gdyż nikt nie przekona własnej psychiki na siłę. Aby pokonywać duże dystanse bez większego zmęczenia wypada robić częste przerwy w podróży. Można je robić co około 5 czy 10 kilometrów. Przerwy nie muszą być rozprężeniem czyli na przykład znalezieniem ławek i ich zajmowaniem, można też spacerować z rowerem lub postać w miejscu. Zatrzymując się na przerwę należy często ale nie na długo, średni czas takiej przerwy powinien mieć do 10 minut. Co większy kawałek trasy w przypadku długich tras lub gdy nie goni nas czas należy zrobić dłuższą przerwę, trwającą około 20 minut a maksymalnie 1 godzinę. Podczas tej dłuższej przerwy należy zejść z roweru i przejść się kawałek piechotą, działa to dobrze na mięśnie i zmęczenie. Oczywiste jest że należy mieć jakieś picie. Piciem nie powinien być kolorowy napój a szczególnie gazowany lecz zwykła woda. Tempo podczas jazdy nie ma mieć charakteru pokazania szybkości lecz optymalnego tępa – zazwyczaj jest to 15 – 17 km/h. Bardzo ważna jest jeszcze jedna zasada a mianowicie, lepiej obracać korbą mniej a odrobinę ciężej niż dużo razy z sporą lekkością. Można także zyskiwać na różnego rodzaju stylach jazdy. To znaczy dodatkowo pedałować z górek na dużych biegach aby zyskać rozpęd – co daje dużo i ułatwia potem w utrzymywaniu prędkości oraz wolnej zmianie biegów na niższe poza zjazdem na znacznej odległości. Zakręcać małymi łukami jak i jechać prosto bez zygzaków, to skraca dystans. Zawsze należy wybierać podłoże w miarę proste gdyż na dziurach i tym podobnych rzeczach tracimy tylko energie na ich forsowanie. Warto zmieniać pozycję jazdy, to znaczy raz opierać się całym ciałem o kierownicę a raz o poroża jeśli takie posiadamy na rowerze – chodzi tutaj o komfort pleców podczas jazdy rowerem. Czasami gdy napotykamy stromą górkę lepiej wprowadzić pod nią rower pomimo że możemy ją pokonać, zachowa to nam znaczą ilość sił jakie by zeszły na jej forsowanie. I być może jedno z najważniejszych, starać się jechać płynnie, równomiernie bez nagłych przyspieszań czy hamowań – jednostajna jazda wprowadza nas w trans gdzie skupiamy się nie na dystansie lecz trasie przez co odczuwa się mniej bodźców zmęczenia. Nie należy patrzeć na dystans bo to szybciej nas wykańcza niż sama jazda rowerem. Warto myśleć o czymś co widzimy po drodze ale nie tym co już minęliśmy, tylko tym co jest w naszym najbliższym otoczeniu. Na koniec ciekawostka pod wieczór lub z samego rana pokonuje się większy dystans niż za dnia. Jest to spowodowane małym ruchem na jezdniach i faktem że nic nas nie rozprasza, a także tym że powietrze jest rzadsze o tych porach i stawia mniejszy opór, podobnie wiatr jest zazwyczaj mniejszy niż w ciągu dnia. Warto także ubierać się tak, aby nic nie krępowało nam ruchów. By naszej uwagi nie przykuwał fakt, ocierania kolan o spodnie, niewygodny kask czy inne takie rzeczy. Dobrze też jechać w większym gronie osób i rozmawiać, droga szybko leci a my nie zauważamy że pokonujemy kolejne kilometry. To tyle życzę dalekich i ciekawych podróży. Zapraszamy do pozostałych artykułów.